Ik wenste dat er een kapstok zou staan.
Gewoon, zoals wel vaker,
als je ergens binnengaat.
Nu bij de drempel van het nieuwe jaar.
Waar ik ze op kon hangen,
mijn gescheurde kleren. 
Alles wat vuil en kapot is, 
of met tranen doordrenkt.
En zo, zonder schrammen en butsen,
2026 binnen te gaan.

Maar op de valreep van het jaar,
hoezeer de onrust ook blijft knagen.
Klinkt daar een lied van hoop.
“Een kind is ons geboren”
Immauel, "Hij is met ons".
Zie ginds, op de heuvel Golgotha.
Een kruishout die het wil dragen.
Mijn kruis wordt nu het Zijne.
Gereinigd uit genade.
Want zo is Jezus, Hij maakt liefde waar.