Een vroege zondagmorgen wandeling.

Een prachtig opkomende zon die een tal van wondermooie doorkijkjes in het licht zet. 
Allemaal oogstrelende momenten waar je nooit te veel van kunt genieten.
Alsof ze je even een blik in de toekomst gunnen. 
Maar je hoeft geen vergrootglas mee te nemen voor zoveel anders.
Soms struikel je er bijna over.
De lege sigarettenpakjes als restant van wat opgerookt is en zoveel ongezonds meebrengt. 
Lege blikjes, gedeukt, gescheurd en met scherpe randen die diep in je huid snijden. 
Allerhande voorwerpen die in het water zijn gedumpt en niet uit eigen beweging bij de wal op kunnen komen. 
Stukken papier, gescheurd, uit wat eens een mooi verhaal is geweest. 
Ogenschijnlijke afdankers die met moeite uit het slijk gehaald moeten worden. 
En ga zo maar door. 
En dan, opeens dat gapende, bijna hongerige, gat met het opschrift.
Smyt it hjir mar del. 
Daar mag alles in, niet gewoon neerleggen, maar van je afwerpen, er afstand van nemen. 
Niet meer om bekommeren, achter je laten.
 
Een vroege zondagmorgen wandeling, nog even dan gaan de kerkdeuren open.
En gaat er een bijbel open.
In een van de Bijbelvertalingen kom je in, 1 Petrus 5:7, het onderstaande tegen.
Werp al uw bekommernissen op Hem.
Niet gewoon neerleggen, maar van je afwerpen, er afstand van nemen.
Niet meer om bekommeren, achter je laten.
Was het maar zo gemakkelijk, maar toch, het staat er wel!!!!! 
En het gaat hier wel over Jezus.
Bij Hem kun je neerleggen wat diep in je huid snijdt.
Dat gescheurde verhaal.
Alles waardoor je deuken hebt opgelopen.
Het afgedankt voelen.
De ongezonde levensstijl.
Dat gat waar een steen voor lag, het open graf van de opgestane Heer, daar mag je ze in begraven, van je af werpen, achter je laten.
Smyt it hjir mar del, zegt ook Jezus.
De zondagswandeling, je levenspad, je mag het opgeruimd vervolgen